ฝนยามค่ำคืนโปรยลงมาเบา ๆ คืนนั้น สายฝน กระทบกระจกหน้าต่างของห้องเงียบ ๆบนชั้นแปด กลิ่นกาแฟที่หลงเหลือเพียงจาง ๆผสมกับความเงียบเหงาที่ปกคลุมห้องนี้มานาน ราเนียยืนหันหลังให้หน้าต่าง สวมเสื้อสีขาวที่หลวมเกินไป—เพื่อหลบซ่อนหัวใจ เพื่อปกป้องความรู้สึก

เสียงเคาะประตูทำให้หัวใจเธอสะดุดขึ้นมาทันที

อาร์กา

ชื่อนั้นเชื่อมโยงกับความรู้สึกที่ไม่เคยคลี่คลาย ห้าปีที่แยกจากกัน โดยปราศจากคำลา และในตอนนี้ เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ดูนิ่งขึ้น—แต่ดวงตาคู่นั้นยังไม่เปลี่ยนไป

"ผมอยากเจอคุณ" อาร์กาเอ่ยเสียงต่ำ

ราเนียพยักหน้าเบา ๆ และเชื้อเชิญให้เขาเข้ามา

ทั้งสองเผชิญหน้ากัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาอึดอัดยิ่งกว่าความเงียบ ทุกท่าทีเล็กน้อย—ความนิ่งของอาร์กา และท่าทางไม่มั่นคงของราเนีย—ล้วนเก็บกดความรู้สึกที่ไม่อาจเอ่ยถึง

"คืนนั้นยังอยู่ในใจผม" อาร์กาเอ่ยในที่สุด
"มีคำพูดที่หายไป" ราเนียตอบด้วยเสียงแผ่ว

สายตาของทั้งสองไม่ละจากกัน เวลาค่อย ๆ ช้าลง ไม่มีการสัมผัส แต่บรรยากาศกลับแน่นไปด้วยอารมณ์ ด้วยอดีตที่ยังหายใจ อาร์กาขยับเข้ามาเล็กน้อย—ใกล้พอให้ราเนียได้กลิ่นเดิม

"หากผมเอื้อมมือไป" เขากระซิบ "ไม่ใช่เพราะสิ่งที่ผ่านมาแล้ว"

ราเนียหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง และเมื่อเธอเปิดตาช้า ๆ คำตอบของเธอไม่ต้องการคำพูด เธอเพียงขยับเข้าไป

ฝนด้านนอกโหมกระหน่ำ ผ้าม่านขยับเบา ๆ และระหว่างจิตใจที่เคยแตกสลาย porn คืนนั้นกลายเป็นที่พักพิง—สถานที่ที่ความทรงจำเก่าได้หวนกลับมา โดยไม่ต้องบอกโลก